حتما خیلی ها سریال بسیار زیبای روزگار قریب رو تماشا میکنن . واقعا سریال بی نظیری هست خوب مشخصه وقتی کارگردان برای کارش وقت بذاره باید به این خوبی بشه . به گفته کارگردانش ساخت این سریال رو ازسال 81 شروع کرده بود. اما من به شخصه قبل از این سریال اصلا دکتر قریب رو نمیشناختم یعنی حتی اسمش هم به گوشم نخورده بود . تازه فهمیدم که ما چه انسانهای بزرگی رو داشتیم . بنیانگذار طب اطفال در ایران . کم نیستا ؟؟

چند روز پیش که رفته بودیم حرم( حرم حضرت معصومه- قم)، با نظر داداشم تصمیم براین شد که به مزار دکتر قریب هم سری بزنیم، منم در بین سنگ قبرها دنبال یه مزار خاص و با شکوه و مخصوص میگشتم که وقتی برادرم مزارش رو پیدا کرد حسابی تو ذوقم خورد. یک سنگ قبر کهنه و یک جایی میان همه ی قبرهای دیگه و البته خیلی مظلومانه . با خودم گفتم یعنی مزار یک انسانی که برای کشورش این جوری زحمت کشیده باید این جوری باشه . باور کنید اگه الان این مزار در خارج بود چه کارهایی که نمی کردن، اگه یه کم نام ایشون رو در عرصه اجتماع پررنگتر بکنن خوب هم به نفع خودشونه هم اینکه مردم بیشتر با این شخصیت ها آشنا میشن و تشویق میشن . اما آخه چرا اینقدر بی اعتنایی ؟؟؟

 وقتی این جملات رو از این جوونای فعال و نخبه میشنوم ( البته در رسانه ها ) خیلی دلخور میشم، که یکیشون میگفت که من برای انجام کارام اگه پول کم بیارم باید منتظر یه جایزه یا وامی باشم تا بتونم ادامه بدم وگرنه کارم پیش نمی ره، یکی دیگه می گفت که اختراعش رو در ایران ثبت کرده اما برای ثبت جهانی نیاز به 10 میلیون پول هست که ...... ، یا وقتی که پروفسور سمیعی مدتی پیش به طور واضح در شبکه خبر از نبود یا کمبود امکانات و اهمیت ندادن به این جور مسائل حرف میزد .

باور کنید خیلی ها دوست دارن تو کشور خودشون کار انجام بدن و به پیشرفتش کمک کنن اما پشتیبانی کجاست ؟؟؟

این دوبیتی هم روی مزار دکتر قریب نوشته شده بود :

سه شنبه صبحدم هشتم محرم بود

                                   که مرگ نادره علامه ای به غارت برد

بگفت از پی تاریخ فوت او به جمل

                                    قریب نه که در فروغ جهان کودک مرد